علوم نظامی

سازمان صنايع هوافضا

everything4u — Thu, 04 Dec 2008 03:32:18 GMT

یکی ازاهداف مهم انقلاب اسلامی نیل به خود اتکایی در زمینه های مختلف،از جمله خودکفایی در بخش صنایع دفاعی می باشد.
در کوران جنگ تحمیلی و در ابتدای سال 1376 به منظور مقابله با تهدیدات موشکی و حملات ناجوانمردانه دشمن به مناطق مسکونی،صنعت جدید موشکی با دست توانای جوانان مومن و متخصص کشور پایه گذاری شد.
آنچه که به عنوان صنعت موشکی در حال حاضر در کشور وجود دارد حاصل تلاش های پرارزش این نیروهای جان برکف بوده که به ندای رهبر کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) جهت پشتیبانی از جبهه های نبرد حق علیه باطل لبیک گفتند.
صنعت موشکی در حالی رشد سریع و صعودی خود را آغاز کرد که هیچیک از قدرت های برتر دنیا حاضر به همکاری با ایران در این زمینه نبود و تنها توکل بر خدا و اتکاء به دانش و تجربه داخلی موجب شکل گیری آن گردید. در این میان موشک های ضد تانک تاو و مالیوتکا اولین دستاورد این اقدام ملی بود که پس از آن موشک های زمین به زمین شهاب 1و2 و همچنین راکت های توپخانه ای فجر 1و2و3و5، نازعات 6و10 و دیگر راکت ها و موشک ها به عرصه تولیدات موشکی پای گذاشتند.
در اواخر سال 1377 به لحاظ اهمیت خاص صنعت موشکی در میان صنایع تسلیحاتی،عنوان سازمان صنایع هوافضا ضروری تشخیص داده شد.
این سازمان جدید علاوه بر گسترش و عمق بخشیدن به فعالیت های صنایع موشکی سابق،فعالیتهای جدیدی همانند ساخت پرتاب کننده ماهواره را نیز بر عهده گرفت. در حال حاضر با بومی شدن بسیاری از فن آوری های مطرح در صنایع موشکی،کشور ما گام های اساسی به سمت خوداتکایی را بر داشته است.
تحقیقات،طراحی،گسترش علوم پایه ای جهت دار،کاربردی و توسعه ای، تولید،ساخت،خرید،فروش و پشتیبانی در زمینه فن آوری های مربوط به انواع محصولات موشکی و صنایع فضایی در سطح جهانی،جهت تامین نیازمندی های دفاعی و ایجاد قابلیت های بازدارندگی برای دفاع از کیان و حاکمیت نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران از مهمترین ماموریت های این سازمان می باشد.
توانمندیهای فنی،صنعتی و نظامی:
*ریخته گری قطعات دقیق،فولادها و آلومینیوم منیزیم،دایکاست،تزریق پلاستیک قطعات متنوع و قطعات تفلونی و ترمو پلاستیک.
*تولید لاستیک،قطعات کامپوزیت(پلی استر،پوکسی)و قطعات باکالیت با ماشین آلات دقیق و منحصر بفرد.
*پرسکاری قطعات دقیق شیر فرمینگ،فلوفرمینگ،اکسترود آلیاژهای آلومینیوم و فولاد بصورت افقی و عمودی،اسپینیگ قطعات فلزی بروشهای سرد و گرم.
*تولید انواع فنرهای فشاری،پیچشی،مخروطی،تخت،کششی و...
*تولید قطعات دقیق ماشینکاری با ماشین های CNC و (NC فرزکاری و تراشکاری)،اسپارک،وایرکات.
*سنگ زنی قطعات گرد و تخت و ابزار سازی و ابزار تیزکنی.
*تولید انواع چرخ دنده های صنعتی با ماشین های مخصوص.
*تولید قالب های فلزی و غیر فلزی برای تولید قطعات دقیق.
*عملیات پوشش کاری آندایزینگ،گالوانیزه،خشن کاری،کرم سخت،آبکاری قلع و طلا.
*جوشکاری MIGو TIG و درز جوش قطعات فولادی و آلومینیمی.
*عملیات حرارتی انواع قطعات صنعتی فولادی(تمپرینگ،سختکاری،تنش زدایی،کربوراسیون جامدو...)و آلومینیمی(آنیل،محول و پیر سختی،تنش زدایی و ...)
*کوره های تحت خلاء برای عملیات حرارتی قطعات دقیق.
*میکروسکوپ الکترونی و نوری برای تشخیص و آنالیز مواد کوانتومتری.
*RAY-،متالوگرافی،سختی سنجی قطعات فلزی و پلیمری و CMM و تجهیزات کامل اندازه گیری ابعادی ایستگاههای تست کششی،شرایط محیطی،ضربه،شوک های حرارتی،پاشش نمک.
*مرکز کالیبراسیون جریان مایعات،ارتعاشات و اکوستیک نیرو و فشار.
*تولید گیربکس و دیفرانسیل خودروهای سواری و دها توانمندیهای دیگر در زمینه های تکنولوژیهای مخابرات و الکترونیک،شیمی و... جوان و نوپا بودن صنایع موشکی و عدم کمک خارجی در خصوص دستیابی به فن آوری پیشرفته در زمینه طراحی و ساخت موشک سبب شد،که با استعانت از خداوند متعال و تلاش بی وقفه مدیران و متخصصان صنایع دفاعی کشور بتوانیم به تکنولوژی ساخت و تولید انواع موشک ها دست یابیم که اهم آن عبارتند از:
*طراحی ساخت انواع موتورهای سوخت جامد دو پایه و مرکب برای انواع موشک های ضد تانک،زمین به زمین کوتاه برد،زمین به هوا و ...
*طراحی و اجرای کارخانه تولید ریخته گری سوخت جامد مرکب(HTPBوPPG).
*طراحی و ساخت انواع موتورهای سوخت مایع برای موشک های زمین به زمین برد متوسط و زمین به هوا.
*طراحی و اجرای کارخانه تولید سوخت مایع.
*طراحی و ساخت انواع سرجنگی با عملکردهای متفاوت برای موشک هایی با ماموریت های مختلف.
*طراحی وساخت سیستم های هدایت وکنترل مشتمل بربخشهای الکترونیکی برای انواع موشک ها.
*ساخت انواع سنجشگر وضعیت در موشک ها(جایروسکپ و شتاب سنج ها).
*دستیابی به فن آوری ساخت و تولید قطعات بدنه انواع موشک.
*ساخت انواع ابزار دقیق(سرومکانیزم) هیدرولیکی،نیوماتیکی و الکتریکی برای انواع موشک.
*دستیابی به فن آوری و فرایند تولید قطعات پیچیده مکانیکی.
*دستیابی به فن آوری ساخت قطعات غیر فلزی.
*شناخت و دستیابی به اطلاعات لازم و روش های متداول جهت بررسی آیرودینامیکی،قوانین پرواز و شبیه سازی پرواز انواع موشک

منبع:http://mod.ir

Hovercraft

everything4u — Fri, 28 Nov 2008 07:37:18 GMT

هاور کرافت چیست
هاور کرافت می تواند شبیه قایق پارویی (نه در تمام جزئیات)، یک قایق کوچک تفریحی یا قایق های نظامی طراحی گردد. با این فرق که محل تماس آن با سطوح شبیه قایق نبوده و دارای یک تیوپ پر از هوا می باشد که به وسیله آن امر سر خوردن بر روی سطوح مختلف امکان پذیر می گردد. برای حرکت رو به جلو نیز هاور کرافت ها از نیروی باد کمک می گیرند که متداول ترین وسیله تولید باد، پروانه های غول پیکری می باشند که از یک پروانه کوچک بر روی مدل های ساده و کوچک شروع شده و تا چندین پروانه غول پیکر که بر روی مدل های بزرگ و نظامی دیده می شوند به اتمام می رسند. هاور کرافت توانایی حرکت بر روی سطوحی همچون آب، چمن، گل، آسفالت و یخ را دارا می باشد.

البته تمام ماجرا به این جا ختم نمی شود. در واقع هاور کرافت ها دارای موتورهای جداگانه ای می باشند که این موتورها دو وظیفه اصلی را بر دوش می کشند. یکی از موتورها وظیفه گرداندن پره هایی را بر عهده دارد که با دمیدن هوا رو به پایین، عمل تعلیق نسبی قایق را انجام داده و موتور یا موتورهای دیگر عمل راندن قایق را به سمت دلخواه برعهده دارند. البته همانطور که اشاره شد هاور کرافت هایی با یک یا چند موتور که پره یا پره ها را می گردانند نیز وجود دارد. در این مدل ها باد ایجاد شده توسط پره ها به وسیله یک کانال به کناره های قایق برای عمل تعلیق انتقال داده می شود.

تاریخچه
در سال 1716، Emanuel Swedenborg فیلسوف و دانشجوی الهیات از سوئد اقدام به ساخت یک مدل از فریم یک قایق وارونه همراه با تیوپ باد، یک کابین کنترل قایق در وسط آن و یک سطح نیم دایره به شکل پارو که عمل فشار هوا رو به پایین را بر عهده داشت اقدام کرد.
در اواسط 1870 میلادی مهندس انگلیسی Sir John Issac Thornycroft اقدام به ساخت چندین دستگاه از چنین وسایلی نمود که بر پایه ایده استفاده از هوا در بین بدنه قایق و آب طراحی شده بودند. او این عمل را به منظور کاهش کشش بین قایق و آب انجام داد.
در اواسط دهه 30 قرن 19 میلادی یک مهندس شوروی الاصل به نام Vladimir LevKov تعداد 20 عدد قایق با تیوپ باد ( هاور کرافت کنونی ) را طراحی و تولید نمود. اولین مدل تستی از آنها با نام L-1 دارای ساختار بسیار ساده ای متشکل از دو Catamarans ( به قایق هایی که از دو تونل طولی در وسط بدنه و یک فریم در اطراف آن تشکیل شده گفته می شود) و دارای 3 موتور بود. دو موتور M-11 افقی در حفره ای قیف مانند نصب گردیده اند که دو حفره اصلی بدنه را به هم متصل می کنند. موتور سوم نیز که دوباره یک M-11 با سیستم خنک شونده ای که از هوا استفاده می کند است در قسمت عقب قایق برروی یک ستون و بوسیله چهار بست بر روی ستون نصب گردیده است. تراکم هوا در تیوپ بوسیله موتور افقی به دست می آید. در بین چندین تست موفق، یکی از قایق های تیوپ دار آقای LevKov به نام L-5 توانست به سرعت 70 گره دریایی (130 کیلومتر در ساعت) دست یابد.

هاور کرافت های شخصی و تبلیغاتی
کمپانی انگلیسی ساخت هواپیما به نام Saunders Roe که در صنعت هوانوردی تخصص دارد، هاورکرافتی را به نام SR-N1 که چندین مرحله تست را از سال 1959 تا 1961 پشت سر گذاشت را تولید نمود. این مدل در همان سالها طول کانال انگلیس را با موفقیت پیمود.
SR-N1 بوسیله یک موتور پیستونی و بوسیله فشار هوا به جلو حرکت می کرد. این مدل در سال 1960 به نمایش عموم در آمده و نشان داد که توانایی حمل باری معادل 12 کشتی همراه با تمامی وسایلش را دارا می باشد و در عین حال با وجود چنین وزنی تنها مقدار کمی از ارتفاع آن کاسته می شود.
اولین هاورکرافت مسافر بری ای که رسما شروع به کار کرد Vickers VA-3 نام داشت و در تابستان سال 1962 مسافران را در طول ساحل شمالی Wales از Moreton و Merseyside به Rhyl واقع در Wales حمل می کرد. اولین هاورکرافت که با خود اتومبیل نیز حمل می کرد در سال 1968 به نمایش در آمد. کمپانی BHC (کمپانی هاورکرافت بریتانیا) این مدل را SR-N4 (از کلاس Mouthotten) نامیده و
با چهار پیشرانه Proteus متعلق به کمپانی Rolls-Royce که دارای توربین گاز بودند قدرت می گرفت. این هاورکرافت مزایای حمل اتومبیل و مسافر را دارا بود و محل خدمت آن نیز عرض کانال انگلیس می بود. اولین مدل این هاورکرافت (SR-N4) توانایی حمل 254 مسافر و 30 اتومبیل را همراه با سرعت 83 کره دریایی (96 مایل) را دارا بود. مدل دیگری از این هاورکرافت چند سال بعد به تولید رسید که توانایی حمل 418 مسافر و 60 اتومبیل را دارا بوده و SR-N4 MK III نام داشت.

هاورکرافت نظامی
در اولین پروژه استفاده از هاورکرافت در عملیات نظامی SR-N1 تا SR-N6 بود که بوسیله کمپانی Saunder Roe در جزیره Wight در بریتانیا تولید شده و بوسیله نیروهای مشترک ارتش انگلستان استفاده می شد.
در ایالات متحده و در دهه 60 میلادی کمپانی Bell اقدام به تولید هاورکرافت های Saunder Roe با کسب امتیاز از کمپانی مذبور نمود. Bell SK-5 از نمونه های این هاورکرافت ها بود که در جنگ ویتنام از آنها استفاده شد.

نظر دادن یادتووووووووون نره یه وقت!!!

آزمایش موفقیت آمیز موشک "سجیل"

everything4u — Fri, 21 Nov 2008 05:36:46 GMT

وزير دفاع و پشتيباني نيروهاي مسلح، با بيان اينكه موشك جديد سجيل با موشك شهاب 3 از جهات گوناگون متفاوت است، گفت:‌ برد موشك سجيل بيشتر از شهاب 3 است.

به گزارش پايگاه اطلاع رساني دولت، سردار سرتيپ مصطفي محمد نجار در گفت‌وگو با فارس در تشريح جزئياتي از موشك سجيل كه اخيرا آزمايش شده است، گفت: اين موشك با سوخت جامد عمل مي‌كند و دو موتوره و دو مرحله‌اي است

وي موشك سجيل را موشكي با توانمندي‌هاي كاملا جديد عنوان كرد و با بيان اينكه «سجيل» نزديك به دو هزار كيلومتر برد دارد، افزود: موشك جديد سجيل با موشك شهاب 3 متفاوت است؛ شهاب 3 تك مرحله‌اي است اما سجيل در دو مرحله عمل مي‌كند، سوخت شهاب 3 مايع است اما موشك سجيل از سوخت جامد استفاده مي‌كند و برد سجيل بسيار بيشتر از شهاب 3 است.

وزير دفاع موشك شهاب 3 را نيز موشك دقيقي دانست كه به موقع و در جاي خود كار خاص خودش را انجام مي‌دهد، اما در عين حال تصريح كرد: يكي از قابليت‌هاي بسيار خوب موشك سجيل اين است كه بسيار سريع عملياتي مي‌شود و عمليات مورد نظر را انجام مي‌دهد

نجار سرعت بالا در عملياتي شدن اين موشك را به عنوان ديگر خصلت سجيل دانست و گفت: اين موشك در زمان بسيار كوتاهي آماده شده و لانچر سجيل نيز مي تواند بلافاصله پس از پرتاب آن، با سرعت منطقه شليك را ترك كند.

وزير دفاع كشورمان تاكيد كرد: موشك سجيل، تجهيزات پرتابي و تجهيزات جانبي آن تماما به دست متخصصان دفاعي ايران طراحي و ساخته شده و اقتدار و توان جديدي را به نيروهاي مسلح كشورمان خواهد داد.

منابع

www.sokhangoo.ne
www.fardanews.com

تصاویری از موشک سجیل

everything4u — Fri, 21 Nov 2008 05:23:18 GMT

یادتون نره هاااااا!!
نظر بدین.

آواکس، چشمانی تیزبین از ورای ابرها

everything4u — Fri, 14 Nov 2008 18:07:18 GMT

"سیستم کنترل و هشدار هوایی" ("آواکس (AWACS)") یک سیستم الکترونیکی رادار محور است که با هدف انجام گشت های هوایی، عملیات های C2BM (فرمان و کنترل، مدیریت جنگ) طراحی شده است و نیروهای هوایی دفاعی و تاکتیکی از آن استفاده می‌کنند. آواکس امروزه نامی آشنا برای همه است. پرنده هایی که بصورت پل های ارتباطی و سکوهای مراقبت هوایی سطح وسیعی از مناطق کره زمین را درنوردیده و دیده بانی می کنند و اطلاعات بدست آمده را بمنظور استفاده فرماندهان نظامی و اطلاعاتی در اختیار آنان قرار می دهند. ایالات متحده آمریکا یکی از بزرگترین سازندگان و مصرف کننده های این قبیل پرنده ها در جهان به حساب می آید. در چند سال اخیر نیز برخی کشور های اروپایی نیز به جرگه سازندگان آواکس روی آورده و محصولات جالبی را معرفی نموده اند.

امروزه بسیاری از کشورهای صنعتی بدون توجه به حریم جغرافیایی و معنوی کشور ها از این پرنده ها استفاده کرده و اطلاعات ذی قیمتی را بدست می آورند. آواکس ها معمولاً هواپیماهایی بلند پرواز هستند و این قابلیت را دارند که کمی پایین تر از جو به پرواز خود ادامه دهند. همین ارتفاع بسیار بالا عاملی است که این عقاب ها را از دید رادار مصون نگه می دارد. البته برخی از این پرنده ها توسط رادارها در شرایط خاص رهگیری شده و مورد شناسایی قرار گرفته اند. آخرین نمونه از این دست را می توان به فرود اجباری پرنده E-2Hawkeye ایالات متحده در خاک چین اشاره کرد. این آواکس مورد رهگیری رادارهای چینی قرار گرفته که پس از آن با اعزام هواپیماهای نیروی هوایی این کشور و برخورد یکی از آنها که منجر به کشته شدن خلبان می گردد ، این هواپیما مجبور به فرود اضطراری در یک پایگاه نظامی می شود.

آواکس به همراه جنگنده های F 16

هواپیماهای آواکس در حقیقت اتاق های الکترونیکی ، مخابراتی و ردیابی در آسمان هستند. این پرنده ها از مجموعه وسیعی از تجهیزات الکترونیکی و ارتباطی مختلف بهره می جویند. حتی این قابلیت را دارند که عملیات جنگ الکترونیک را به انجام برسانند و یا ضد آن را عمل کنند.

پرنده های پهن پیکر ساخت کمپانی بوئینگ خصوصاً نوع 707 و 767 و 747 تجربه خوبی را برای این منظور با خود به همراه دارند. آواکس ها دارای تجهیزاتی هستند که می توانند به طرز چشمگیری به اهداف خود دست یابند. این تجهیزات همواره در حال ارتقاء و بهسازی می باشند.

سامانه های الکترونیکی یک آواکس : 1- سامانه جنگ الکترونیکی ECM‌و ضد آن ECCM 2- سامانه های راداری RSIP ، 3- سامانه های اختلال Have Quick II ،4- سیستم های ناوبری در انواع مختلف و GPS 5- رایانه های قدرتمند نظامی 6- رادار تجسسی ABCCC 7- انواع اسکنر های الکترونیکی 8- سامانه های جهت یاب رادیویی و بسیاری دیگر... .

موارد استفاده آواکس : 1- کنترل ، هدایت و راهبری نبرد هوایی ، 2- جاسوسی هوایی خصوصاً درمناطقی که پرواز ممنوع اعلام گردیده 3- مبارزه با قاچاق مواد مخدر ،4- مبارزه با قاچاق انسان و مهاجرت ، 5- عملیات ژئوماتیک هوایی ،6- مراقبت الکترونیکی 7- رله ارتباطی 8- انجام ماموریت های نگهبانی و ...

آنتن آواکس برای چیست؟

این آنتن یک قطعه کروی تخت بوده و با سرعتی برابر با 6 دور در دقیقه در حال چرخش است. در حقیقت این آنتن مجموعه ای از یک رادار مراقبت را در بر می گیرد. آنتن های دیگری در قسمت دماغه ، قوس تحتانی و فوقانی و سکان عمومی نصب شده اند که هر یک علاوه بر داشتن قابلیت های راداری مرتبط با فرستنده و گیرنده های رادیویی نیز می باشند

اطلاعات هواپیما های آواکس توسط افسران ارشد مستقر در آن دریافت ، تجزیه تحلیل و بطور کامل ضبط می گردد و در مواقع لزوم این اطلاعات همزمان در ایستگاه زمینی قابل دریافت است.

آواکس ها در حالت طبیعی مسلح نیستند اما در صورت نیاز از تسلیحاتی اندک بهره می برند و یا از اسکورت هوایی استفاده می کنند. نوع دیگری از این هواپیما ها با تجهیزات کمتر و جثه کوچکتر برای انجام ماموریت های سریع استفاده می شود و برخی دیگر هم مستقیماً وارد صحنه نبرد خواهند شد.

منبع:newcoy.persianblog.ir

فرانك ويتل، پدر موتور جت

everything4u — Fri, 14 Nov 2008 17:31:18 GMT

هواپيماى جت گلاستر _ ويتيل E28/39 اولين پرواز آزمايشى خود با موتور جت بر فراز كران ول انگلستان را با موفقيت پشت سر گذاشت.
موتور جت هواپيما كه هواى داغ پرفشارى را توليد مى كرد توسط فرانك ويتل خلبان و مهندس هواپيماى انگليسى اختراع شد و از اين رو وى را پدر موتور جت مى نامند.
ويتل در سال ۱۹۰۷ در شهر «كاونترى» به دنيا آمد. پدرش مكانيك بود. در سن ۲۶ سالگى به عنوان خدمه پرواز در كران ول به نيروى هوايى سلطنتى انگلستان پيوست و در سال ۱۹۲۶ با قبولى در معاينات پزشكى _ خلبانى به دانشكده نيروى هوايى سلطنتى راه يافت. او به عنوان يك خلبان بى پروا شهرتى بسزا به دست آورد و در سال ۱۹۲۸ تز فوق ليسانسش با عنوان «پيشرفت هاى آتى در طراحى هواپيما» كه در آن راجع به امكان نفوذ راكت به هواپيما بحث شده بود را به رشته تحرير درآورد.
از زمان اولين پرواز برادران رايت در سال ۱۹۰۳ تا اولين پرواز جت در سال ۱۹۳۹ اكثر هواپيما ها ملخى بودند. در سال ۱۹۱۰ هنرى كوندا _ مخترع فرانسوى ـ هواپيماى جت دو ملخه اى را طراحى كرد كه اولين پروازش موفقيت آميز نبود و سقوط كرد و ديگر هرگز پرواز نكرد.
هواپيماى كوندا از جهاتى نظر طراحان هواپيما را به خود جلب كرد و مهندسين را به سوى استفاده از تكنولوژى ملخ سوق داد هر چند كه همگى آنها به زودى متوجه شدند كه ساختار ملخ به گونه اى است كه هرگز نمى تواند به برخى محدوديت هاى ذاتى اش به ويژه در مورد سرعت غلبه كند.
ويتل پس از فارغ التحصيلى از دانشكده نيروى هوايى سلطنتى، به اسكادران جنگى ملحق شد و در اوقات فراغتش به مطالعه درباره اصول طراحى موتور توربوجت مدرن مى پرداخت. يكى از اساتيد پرواز كه تحت تاثير ايده او در زمينه هواپيماهاى ملخ دار قرار گرفته بود، او را به نيروى هوايى و يك كارخانه خصوصى مهندسى توربين معرفى كرد. پس از مدتى همه به اين نتيجه رسيدند كه عقايد و نظريات ويتل غيرعملى است. او در سال ۱۹۳۰ ايده موتور جت را به صورت انحصارى به ثبت رساند و در سال ۱۹۳۶ با تاسيس كارخانه خصوصى «پاور جت» به ساخت و آزمايش اختراعش پرداخت.
در سال ۱۹۳۷ اولين موتور جت خود را بر روى زمين آزمايش كرد. تا آن زمان او همچنان از سرمايه و حمايت اندكى برخوردار بود. در ۲۷ آگوست ،۱۹۳۹ «هانيكل اچ اى ۱۷۸» كه توسط «هانس يوخيم پابست فون اوهاين» آلمانى طراحى شده بود اولين پرواز موتور جت در تاريخ را به انجام رساند. مدل موتور جت آلمانى به صورت مستقل از تلاش هاى ويتل تكميل شده بود.
يك هفته پس از پرواز «اچ اى ۱۷۸»، جنگ جهانى دوم در اروپا آغاز شد. پروژه ويتل، فضايى دوباره براى تحقيق و آزمايش يافت. نيروى هوايى سفارش ساخت موتور جت جديدى را به شركت «پاور جت» داد و از شركت هواپيمايى گلاستر خواستار توليد هواپيمايى آزمايشى با مشخصات يكسان به نام E28/39 شد.
در ۱۵ مه ،۱۹۴۱ هواپيماى جت گلاستر ويتل E28/39 با موتور جت تكميل شده توسط شركت توربين انگلستان كه تا آن روز به عقايد ويتل بى توجه بود، به پرواز درآمد.
هواپيماى ويتل در پروازهاى آزمايشى اوليه به خلبانى «گرى ساير» به سرعت ۳۷۰ مايل در ساعت در ارتفاع ۲۵ هزار پايى رسيد كه سريع تر از هر هواپيماى ملخه اى تا آن زمان بود.
همچنان كه شركت هواپيمايى گلاستر در زمينه هواپيماهايى با موتور توربو جت براى جنگ تحقيق مى كردند، ويتل آمريكايى ها را در تكميل موفقيت آميز اولين نمونه موتور جت يارى مى داد.
دولت انگلستان در سال ،۱۹۴۴ شركت «پاورجت» را تحت اختيار خود گرفت. در اين زمان هواپيماى جت گلاستر انگلستان كه در اختيار نيروى هوايى سلطنتى بود، عليه هواپيماى جت Me262S آلمان بر فراز آسمان اروپا به پرواز درآمد.
ويتل در سال ۱۹۴۸ با درجه فرمانده يگان هوايى از نيروى هوايى سلطنتى بازنشسته شد. در اين سال از جانب هيات سلطنتى موفق به دريافت پاداش يكصدهزار پوندى به دليل اختراعاتش شد و همچنين به دريافت لقب شواليه مفتخر شد. كتاب وى با نام «جت، داستان يك پيشرو» در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. او در سال ۱۹۷۷ استاد تحقيق آكادمى فنون و علوم هوايى آمريكا در آناپوليس مرى لند شد. وى در سال ۱۹۹۶ در شهر مرى لند ايالت كلمبيا چشم از جهان فروبست.

منبع:newcoy.persianblog.ir

پدافند هوایی S-300

everything4u — Mon, 10 Nov 2008 07:08:18 GMT

تاریخچه و خصوصیات:

اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی را می توان نقطه عطف در پیشرفت صنایع موشکی در دنیا دانست زیرا زمانی بود که به تازگی جنگ جهانی تمام شده بود و کشورهای درگیر جنگ جهانی به خوبی ضرورت وجود موشک و جنگ افزارها را درک کرده بودند و با تجربیاتی که به هنگام جنگ کسب کرده بودند توانستند به دنیای جدیدی از ساخت سلاح ، موشک و هواپیما قدم بگذارند.
یکی از این کشورها که همواره ابرقدرتی موشکی محسوب می شد شوروی بود. اتحاد جماهیر شوروی با فاصله ای بسیار زیاد از رقبای خود در حال پیشرفت بود به خصوص در صنعت هوافضا، ولی این پیشرفت هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی با کمتر از نصف پتانسیل گذشته ادامه یافت.
البته باید به این نکته نیز توجه کنیم که با وجود چنین فروپاشی، روسیه هنوز هم در صنعت هوافضا از برترین هاست. صنایع موشکی روسیه که همچون یکی از زیرشاخه های صنعت هوافضاست به تبع آن پیشرفت زیادی داشته است. رقابت بسیار جذابی بین کشورهای روسیه و ایالت متحده آمریکا در زمینه هوافضا وجود دارد که شاید یکی از دلایل پیشرفت سریع این صنعت در این کشورها و فاصله زیاد آنها با کشورهای دیگر همین باشد.
در لیست موشک های روسیه می توان انواع و اقسام موشک ها را از قبیل موشک های هوا به هوا، هوا به زمین، زمین به هوا، بالستیک، اتمی، ضد ماهواره ، ضد کشتی و ضد زیردریایی را دید. در این میان یکی از سری های بسیار قوی و با اهمیت سری موشک های S یا S-300 را می توان جزو سومین نسل موشک های زمین به هوا دانست که پروژه ساخت و طراحی آن در دهه ۱۹۷۰ شروع شد.
این موشک نسبت به موشک هایی که در زمان های قبلش ساخته می شد خصوصیات متفاوتی داشت. البته تنها در سیستم پرتاب (Launch) آن از سری موشک های ۴۸N6 نمونه برداری شده بود که می توانست میان برد یا دوربرد باشد. توسعه و گسترش موشک های سری S-300 از سال ۱۹۶۹ آغاز شد که در آن زمان این موشک ها به برد ۷۵ کیلومتری رسیده بودند.
شرکت مجرب آلماز (Almaz) مسئولیت طراحی و ساخت را برای نیروهای زمینی و شرکت بوکاتف وظیفه طراحی آن را براساس نیازهای نیروی دریایی روسیه به عهده گرفتند.
چندی بعد برای به کمال رسیدن این موشک ها براساس آخرین تکنولوژی های راکتی شرکت گرونیش (Grunish) نیز به این جمع پیوست.
هدف ساخت پروژه، موشکی با برد بالا، سرعت بسیار زیاد و قدرت مانوری مطمئن بود. این موشک باید کمترین زمان عکس العمل و قابلیت استفاده های نظامی گوناگون برای حمل کلاهک های مختلف و دارای کمترین زمان رسیدن به هدف و نیز قابل اعتماد در زمان پرواز باشد.
منظور از قابل اعتماد بودن این است که هنگام پرواز از دید رادارها محفوظ باشد و ضد موشک ها نتوانند آن را ردیابی کنند،حتی از لحاظ حفاظت اولیه این موشک ها قرار بود که در کانتینرهایی جاسازی شوند که از زمان ساخت در کارخانه به بعد در همان کانتینرها بمانند و حتی سیستم پرتاب آنها نیز در خود کانتینرها تعبیه شود تا بتوانند در کمترین زمان ممکن از هر نقطه ای قابل پرتاب باشند. این پرتاب به صورت عمودی انجام می شود. یک لانچر قوی که می تواند موشک را تا ارتفاع ۲۰ متری بلند کرده و پرتاب کند. برای این امر یک جک هیدرولیک مدل ۴M330 ساختند که با سرعت بسیار بالایی این موشک را آماده پرتاب می کند.

مدلهای مختلف S-300:

S-300P
یکی از اولین موشک های این سریS-300P است که به سفارش وزارت دفاع روسیه تولید شد. این موشک می تواند کلاهکی را به اندازه ۱۳۳ کیلوگرم با بیشینه برد ۴۷ کیلومتر حمل کند. کمترین برد آن پنج کیلومتر است و می تواند در ارتفاع ۳۰ متری پرواز کند. سرعتش به سه کیلومتر در ثانیه می رسد و در ۲۸ ثانیه می تواند از خود عکس العمل نشان دهد. زمان آماده پرتاب شدنش کمتر از پنج دقیقه است.

S-300F
در سال ۱۹۸۴ مدل S-300F ساخته شد. مدل F در اصل موشک متناسب با نیازهای نیروی دریایی روسیه بود که از سیستم پرتاب ۵V55RM استفاده می کند. سرعت آن ۴۶۸۰ کیلومتر در ساعت است و می تواند کلاهکی به اندازه کلاهک مدل P (۱۳۳ کیلوگرم) ولی با بردی دوبرابر (حدود ۹۰ کیلومتر) را با خود حمل کند. بیشینه سرعت آن ۶۱۲۰ کیلومتر در ساعت و طول خود موشک با کلاهک ۲۵/۷ متر است.کمترین برد آن هفت کیلومتر و سقف پروازش ۲۵هزارمتر است و با سوخت جامد نیروی پیشرانش را تامین می کند. یک سیستم راداری معروف به ریف روی آن نصب کردند که می تواند در یک زمان شش هدف را شناسایی کند و به آنها هجوم برد.

S-300FM
مدل S-300FM در سال ۱۹۹۰ ساخته شد که باز هم مدلی برای نیروی دریایی بود. بسیار مدرن و پیشرفته بود. بیشینه سرعت آن به ۱۰ هزار کیلومتر در ساعت می رسد، وزن آن ۱۴۸۰ کیلوگرم است و این تفاوت بیش از هزار کیلوگرمی را می توان در وضعیت نیروهای پیشران این موشک دانست. طول آن ۵/۷ متر، قطرش ۵۲/۰ متر و فاصله دوسر بالچه های عقب ۰۳/۱ متر است.
برد آن ۹۰ کیلومتر است و می تواند ۱۵۰ کیلوگرم کلاهک را با خود حمل کند. بیشینه سرعتی معادل ۷۵۶۰ کیلومتر در ساعت دارد که در ارتفاع ۲۵ هزارمتری پرواز می کند.

S-300PMU
مدل دیگر S-300PMU است. این موشک از لحاظ ظاهری بسیار شبیه مدل FM است حتی وزنش با آن یکی است. طول آن ۹۸/۶ متر، قطرش ۴۵/۰ متر و فاصله دوسر بالش ۰۴/۱ متر است. در ارتفاع ۲۷ هزار متری پرواز می کند و سوختش از مواد جامد تشکیل می شود. کمترین بردش پنج کیلومتر و بیشترین برد آن ۹۰ کیلومتر است. مدل بعد در سال ۱۹۹۷ ساخته شد که در واقع یک نمونه برداری از مدل MU بود. این موشک MU-2 نام داشت که از لحاظ اندازه و ابعاد دقیقاً مانند مدل قبلی بود ولی بردش به میزان ۱۰۵ کیلومتر افزایش یافته بود یعنی برد کلی آن به ۱۹۵ کیلومتر رسید. توانایی حمل آن نیز بیشتر شده است و می تواند ۱۸۰ کیلوگرم کلاهک را با خود حمل کند. سری ساخت این موشک ها تا سال اخیر ادامه یافت.

منبع:newcoy.persianblog.ir

تصاویری از F-14 Tomcat

everything4u — Sat, 08 Nov 2008 07:52:18 GMT

S-300 در خدمت ایران

everything4u — Fri, 07 Nov 2008 17:59:30 GMT

كارشناسان وزارت دفاع ايالات متحده، از عقب ماندن آمريكا در مسابقهء تسليحات ضدموشكي چين و روسيه اظهار نگراني كرده‏اند. اين نگراني نيز بي‏دليل نبوده است زيرا هنگامي كه تسليحات جديد ايالات متحده در دههء 1990 (نظير جنگندهء F/A-22) در حال تكامل و پيشرفت بودند، هم روسيه و هم چين در حال توليد و توسعهء‌ نسل جديدي از موشكهاي ضدهوايي بودند كه در غرب، هيچ هم‏آوردي براي آن وجود نداشت.
مطبوعات نظامي غرب، به تازگي گزارش‏هايي را منتشر كرده‏اند كه در آنها به خطر جدي توليد موشك بالستيك بين قاره‏اي روسيه موسوم به TOPOL-M اشاره شده است. پيش از اين، دو نوع از تسليحات هسته‏اي در كلاهك موشكهاي قاره‏پيما به كار گرفته مي‏شد. TOPOL-M از تمام انواع مشابه موجود در زرادخانهء ايالات متحده، پيچيده‏تر و پيشرفته‏‎تر است و بنابر گزارشاتي، داراي كلاهك 50 مگاتني مي‏باشد. اين موشك، قبل از اصابت به هدف و در طول مسير، وارد ارتفاعات بالاي جو زمين مي‏شود و از اين رو هدفگيري آن با تسليحات ضدموشكي، غيرممكن است.

TOPOL-M

موشک مرگبار S-300

روسيه، امروزه رقابت جديدي در توليد تسليحات آغاز كرده و در حال انتقال تكنولوژي آن به ديگر كشورهاست. از جملهء جديدترين اين تهديدات، انتقال تكنولوژي و تعدادي لانچر موشكهاي ضدهوايي بسيار پيشرفتهء S-300PMU به چين است. اين موشك در سازمان ناتو با كد رمزSA-10C Grumble (سام10) شناخته مي‏شود.
گزارشات مسجل شدهء جاسوسان نظامي ايالات متحده حاكي از آن است كه چين، حداقل 12 سيستم لانچر از اين نوع موشكهاي مرگبار را در نزديكي سواحل تايوان نصب كرده است.
S-300PMU در واقع يكي از سريع‏ترين و مؤثرترين موشكهاي زمين به هواي (SAM) ساخت روسيه به شمار مي‏رود كه منحرف كردن يا از كار انداختنش توسط سيستم‏هاي اغتشاش‏گر، تقريبن غيرممكن است.
SAM مخفف surface-to-air missile
اكنون، ارتش چين، در سرتاسر سواحل منتهي به تايوان، پايگاههاي S-300 خود را مستقر و آمادهء شليك كرده است. تايوان، توانايي بسيار اندكي براي خنثاسازي اين موشكهاي سام در اختيار دارد و اين نيز به دليل در اختيار نداشتن موشكهاي ضدراداري نظير هارم (HARM) مي‏باشد
HARM مخفف High Speed Anti-Radiation Missiles
بدين طريق، در سال 2001، دولت تايوان براي پرواز جنگنده‏هايش در نيمه‏اي از كشورش دچار مشكل شده و تعداد قابل توجهي از هواپيماهايش را در صورت استفادهء چيني‏ها از اين موشكهاي سام از دست مي‏داد، از اين رو تايوان تصميم گرفت از پرواز جنگنده‏هايش در آن قسمت، صرفنظر كند.

انتقال S-300 به ايران
بدترين موضوع براي پنتاگون، خبر انتقال بي سر و صداي موشكهاي S-300 از سوي روسيه به ايران بوده است.
جهت ايجاد يك دفاع هوايي هوشمند، مقامات روسي با همكاري ايران، دو سيستم S-300PMU را در حومهء تهران مستقر كرده‏اند و نظاميان ايراني هم اكنون در مسكو، مشغول گذراندن دورهء پيشرفته آموزشي اين موشكها مي‏باشند.
بر طبق نظر پنتاگون، فروش اين موشكهاي پيشرفتهء روسي به ايران، معادلات دفاعي منطقهء نفت‏خيز خليج‏فارس را برهم زده است، زيرا هيچ مشابهي براي موشكهاي S-300 در بين متحدين ايالات متحده در منطقه‏ نظير عربستان‏سعودي، كويت، امارات متحده عربي، ژاپن و تايوان موجود نمي‏باشد. ضمنن هيچ جنگنده‏‎اي در جهان وجود ندارد كه بتواند مجهز به سيستمي شود كه اين موشك جديد روسي را از كار بيندازد. بنابراين كاخ سفيد تا زمان پاك شدن ايران از انبار موشكهاي مختلف، (برخلاف دولت كلينتون) بودجهء نظامي خود را كاهش نخواهد داد.

موشك S-300PMU امروزه يكي از بهترين موشكهاي دفاع هوايي روسي به شمار مي‏رود كه مشابه موشك پاتريوت آمريكايي ارزيابي مي‎‏شود هرچند كه قابليتهاي و دقت عمل بسيار بهتري نسبت به آن (پاتريوت) دارد و مي‏تواند بر عليه همهء جنگنده‏هاي موجود ايالات متحده به كار گرفته شده و آنها را ساقط كند. رادار اين موشك، از فاصلهء 250 كيلومتري، جسم پرنده‏اي به ابعاد 25 سانتي‏مترمربع را به راحتي تشخيص مي‏دهد. مقامات عاليرتبهء پنتاگون بارها اذعان كرده‏اند كه آمريكا، امروزه، هيچ وسيله‏اي جهت از كار انداختن موشك مرگبار S-300 در اختيار ندارد.
تحليل‏گران ارشد دفاعي پنتاگون (جيمزتاون و ريچارد فيشر) در جلسهء مقامات عاليرتبهء دفاعي ايالات متحده (به تاريخ 1999) هراس خود را از در اختيار گرفته شدن اين موشكها توسط صربستان و استفادهء آنها بر عليه جنگنده‏هاي ناتو ابراز كرده‏اند:
* «اگر صربها S-300 در اختيارشان قرار گيرد، آنها ديوار دفاعي بسيار متفاوتي خواهند داشت.»
* «استفاده از S-300 بر روي خليج‏فارس، هزينهء نبرد را براي نيروي هوايي كشورهاي عربي، بسيار بالا خواهد برد و عمليات هوايي ايالات متحده را بسيار مشكل‏ساز خواهد كرد.»

واكنش مورد نياز آمريكا
در اين باره، تحليل‏گر ارشد نظامي پنتاگون – جك اسپنسر – مي‏گويد:
«ازدياد اين گونه سلاح‏‎هاي دفاع هوايي پيشرفته، يكي از دلائل توسعهء جنگنده‏هاي پنهان‏كار نظير F-22 مي‏باشد.»
وي اضافه‏ مي‏كند: «اين يكي از دلائلي است كه به ما مي‏گويد چرا به تعداد بيشتري B-2 و موشكهاي كروز بردبلند (جهت انهدام پدافندهاي دوربرد) نياز داريم، زيرا كه با وجود اينها، بمب‏افكن‏هاي قديمي B-52 و B-1 مي‏توانند به سمت اهدافي كه پدافند هوايي قوي دارند پرواز كنند، بدون آنكه مورد هدف واقع شوند.»

موشک R-77

موشك ضدهوايي S-300 فقط يكي از اقلام جديد تسليحاتي روسيه است كه به نمايش عموم درآمده و در معرض فروش گذاشته شده است. سلاح صادراتي ديگر، موشك R-77 ساخت ويمپل است (Vympel) كه در سازمان ناتو با كد رمز AA-12 Adder شناخته مي‏شود. R-77 يك موشك بسيار دقيق هوا به هواي دوربرد كه توسط اغلب جنگنده‏هاي روسي حمل مي‏‎شود.
R-77 براي انهدام اهداف هوايي در ماوراي ديد (BVR) طراحي شده است و گزارش شده است كه بسيار بهتر و دقيق تر از موشك آمريكايي AIM-120 موسوم به آمرام (AMRAAM) مي‏باشد.

AMRAAM

AMRAAM مخفف Advanced Medium Range Air-to-Air Missile
BVR مخففBeyond Vision Range

موشكهاي R-77 اخيرن به تعداد فراوان در اختيار نيروي هوايي جمهوري خلق چين (PLAAF) قرار گرفته‏اند.
PLAAF مخفف People's Liberation Army Air Force

تحليل‏گر ارشد نظامي – ريچارد فيشر – يادآوري مي‏كند: «فروش R-77 به چين، يك نگراني بزرگ است.» وي اضافه مي‏كند: «موشكهاي آمريكايي آمرام، تنها مي‏توانند برتري هوايي اندكي را فراهم آورند. اين راهي كه با فروش R-77 ها رفته شده است، تنها مي‏تواند با جايگزيني موشكهاي بهتري، باعث ايجاد برتري هوايي مناسب شود و اين موشكهاي جديد بايد به متحدين ما فروخته شوند. مشكل عمدهء ديگري كه گزارش شده است، همكاري روسيه با چين در طراحي و توسعهء نوع دوربردتري از موشكهاي R-77 با موتور رمجت (ramjet) است كه تحت لواي قراردادي كه پيشتر با روسيه بسته شده بود، انجام مي‏‎شود.»
فيشر همچنين مي‏گويد: «اين بسيار براي دولت كلينتون احمقانه بود، زيرا به جاي آنكه موشكهاي AIM-120 (آمرام) را به تايوان بفروشند، آنها را در انبار نگهداري مي‎كردند. ما نياز به ذخيرهء تعداد زيادي موشك AIM-120 (آمرام) در تايوان داريم تا در موقع لزوم و براي نجات تايوان، توسط ايالات متحده به كار گرفته شوند. با اين حال، هنگامي كه نيروهاي ايالات متحده براي كمك به تايوان (در جنگ آتي با چين) وارد عمل مي‏‎شوند، با تعداد انبوه و زيادي از موشكهاي دفاع هوايي جديد نظير S-300 و R-77 روبه‏رو خواهند شد.»

دست‏يابي چين به تعداد بيشتري از موشكهاي مرگبار كروز
همچنين چين به تعدادي موشك بسيار مهلك كروز روسي از نوع 3M-82 Moskit دست يافته است. اين موشك در سازمان ناتو با كد رمز SS-N-22 Sunburn شناخته مي‎شود.

موشک ضدکشتي 3m-82 Moskit

موشك كروز 9000 پاوندي Sunburn با سرعتي بيش از 1500 مايل بر ساعت پرواز مي‏كند و به كلاهك هسته‏اي با قدرت تخريبي 10 برابر بمب هيروشيما مجهز است.
چين اخيرن دو موشك Sunburn را به طرف تايوان نشانه رفته و شبح ترسناك سايهء يك جنگ هسته‏اي را بر اين جزيره افكنده است.
تحليل‏گر ارشد پنتاگون – جك اسپنسر – اعتقاد دارد: «گسترش اين تسليحات، بسيار خطرناك است. اين موشكها تنها به يك دليل ساخته مي‎شوند: هدفگيري ناوهاي جنگي ايالات متحده كه مجهز به سپر دفاع ضدموشكي هستند. به قدر کافي گفتيم. چيني ها آنچه را مي خواهند روزي بدست خواهند آورد. (تايوان) چرا؟ زيرا من فکر مي کنم ما بايد در مورد هدفگيري ناوگان آمريکا با آنها بحث کنيم نه جزيرهء تايوان.»
وي افزود: «خواه ناخواه ما اين سوال خوبي است که بايد از آن دفاع کنيم. (مذاکره با چين) به احتمال زياد ما دو راه بيشتر نداريم: مذاکره يا وارد شدن در جنگي که دفاع از آن بسيار سخت خواهد بود.»

Phalanx Gatling

ريچارد فيشر اعتقاد دارد: «تايوان قدرت دفاعي بسيار اندکي در برابر موشکهاي مافوق صوت ضدکشتي Sunburn دارد و با اصابت اولين موشک و سوراخ شدن بدنهء اولين کشتي تايواني، جرقهء جنگي بسيار بزرگ زده خواهد شد. مسلسلهاي موسوم به Phalanx Gatling (نصب شده بر روي کشتي هاي تايواني) قادر به مقابله با Sunburn نيستند. رادار سيستم موشکي موسوم به AEGIS مي تواند مانع Sunburn شود اما اين سيستم بسيار گران قيمت است و دولت از فروش آن به تايوان واهمه دارد. (به واسطهء فشار چين) در غياب سيستم حفاظتي AEGIS، ايالات متحده وضعيت خوبي به هيچ وجه ندارد؛ ولي اين را نيز بايد در نظر داشت که بيرون کشيدن موشکهاي ضدکشتي Sunburn، جرقهء يک نبرد بسيار عظيم را خواهد زد.

منبع:military.blogfa.com

هواپیمای بال متغیر سوئیچ بلید

everything4u — Fri, 07 Nov 2008 17:51:18 GMT

ارتش هر کشور , همیشه جهت پیش بینی رفتارهای دشمن به هواپیماهای شناسایی بدون سرنشین با قدرت پایداری بالا و البته سرعت کم که توانایی دهها ساهت پرواز در نزدیکی منطقه تحت قلمروی دشمن را داشته باشند , نیازمند است , بناربراین تا به حال هواپیماهای بسیاری برای انجام این گونه ماموریت ها ساخته شده اند , علاوه بر آن آشکارترین سلاح نیروی هوایی هر ارتش هواپیماهای جنگنده یا بمب افکنی است که با سرعتی فراتر از سرعت صوت به پرواز در می آیند و به جنگ با هواپیماها و یا انهدام مواضع دشمن می پردازند.

در این جا یک سوال مطرح می شود.که آیا می توان دو خصوصیت هواپیماهای اشاره شده را با هم ترکیب نمود؟یعنی می توان هواپیماهای مخصوص شناسایی داشت که بتواند با سرعتی فراتر از سرعت صوت به پرواز در آید و بمب نیز حمل کند؟ولی مشکلی وجود دارد این است که هواپیماهای که در سرعت کمتر از سرعت صوت (Sub Sonic) پرواز می کنند , مسلما نمی توانند چند ماخ سرعت داشته باشند (Super Sonic) و بالعکس.

مهندسین و طراحان کمپانی ((نورث روپ گرومن)) در واقع با طراحی هواپیما بدون سرنشین مفهومی (Switchblade) به این نیاز , پاسخ گفته اند.این UAV (پهباد) پس از به پایان رسیدن مراحل ساخت در زمان تعیین شده (سال 2020) می توانند هماند یک هواپیما معمولی (Sub Sonic) در حالی که بال 200 فوتی (تقریبا 61 متر) آن عمود بر موتورهایش قرار گرفته اند , برای انجام ماموریت های شناسایی با سرعت های پایین به پرواز در آید.ولی درست در لحظه ای قبل از این که این هواپیما دیوار صوتی را بشکند , بال یک تکه ای آن , 60 درجه خواهد چرخید و از این رو سویی از دماغه (سوئیچ بلید) و سوی دیگر آن , انتهای آن را شکل خواهد داد.

این ترکیب خاص آیرودینامیکی موج های شکسته هوا را که در جلو یک هواپیما در سرعت سوپر سونیک بوجود می آید و باعث بوجود امدن نیروی درگ می شود , بخش می کند و آن ها را کمتر می سازد.

زمانی که (سوییچ بلید) به سرعت ساب سونیک (سرعت کمتر از صوت) برگردد , بال متحرک ان نیز به حالت اولیه و متداول هواپیماها باز خواهد گشت. یک (سوئیچ بلید) آزمایشی و کوچکتر از اندازه اصلی , با حمایت مالی آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفای ایالات متحده (DARPA) تا 4 سال آینده برای انجام آزمایش های مختلف ساخته شد. مدل کانسپت اولیه , دارای یک بال یک تکه خواهد بود.همچنین موتورهای آن در پوششی در قسمت زیر (سوئیچ بلید) همراه با بمب ها و سیستم های شناسایی و دیده بانی قرار می گیرند , مجموعه فوق این امکان را به بال هواپیما می دهد تا در حالی که موتور همچنان در مسیر حرکت UAV قرار گرفته , چرخش خود را انجام دهد.

البته این هواپیما و در واقع کمپانی سازنده آن (نورث روپ گرومن) را نمی توان نخستین طراحان و در واقع صاحب این نوآوری به حساب آورد , چرا که سازنده فضاپیمای معروف (Space Shipone) یعنی (برت روتان) در سال 1979 با همکاری ناسا یک هواپیما با بال متحرک طراحی کرده بود ولی بال های شیب دار آن هواپیما , پردازش را با مشکل رو به رو ساخت و وقتی خلبان دماغه هواپیما را به سمت بالا کشید , هواپیما به سمتی مایل می شد و می چرخید. هوش مصنوعی UAV ها می تواند به آنها در به انجام رساندن سخت ترین و پرخطرترین ماموریت ها و انجام پروازهای پویا یاری رساند و مسلما یک خلبان کامپیوتری , نیازمند غذا , استراحت و ... نخواهد بود , ینابراین می توان حتی در ماموریت هایی که بیش از 15 ساعت به طول می انجامد و انجام آن ها توسط انسان مشکلات فراوانی را خواهد داشت , به کار گرفت.

اگر همه چیز خوب پیش رود , طبق گفته ی (دارپا) , یک نمونه ی با طول بال 40 فوت (تقریبا 12 متر) تا سال 2010 میلادی آماده ی نمایش و انجام آزمایش های مختلف خواهد بود و (سوئیچ بلید) اصلی و در اندازه کامل , قرار است تا با ورود خود به آسمان در سال 2020 , همه را شگفت زده کند.

منبع:military.blogfa.com