هاور کرافت چیست
هاور کرافت می تواند شبیه قایق پارویی (نه در تمام جزئیات)، یک قایق کوچک تفریحی یا قایق های نظامی طراحی گردد. با این فرق که محل تماس آن با سطوح شبیه قایق نبوده و دارای یک تیوپ پر از هوا می باشد که به وسیله آن امر سر خوردن بر روی سطوح مختلف امکان پذیر می گردد. برای حرکت رو به جلو نیز هاور کرافت ها از نیروی باد کمک می گیرند که متداول ترین وسیله تولید باد، پروانه های غول پیکری می باشند که از یک پروانه کوچک بر روی مدل های ساده و کوچک شروع شده و تا چندین پروانه غول پیکر که بر روی مدل های بزرگ و نظامی دیده می شوند به اتمام می رسند. هاور کرافت توانایی حرکت بر روی سطوحی همچون آب، چمن، گل، آسفالت و یخ را دارا می باشد.

البته تمام ماجرا به این جا ختم نمی شود. در واقع هاور کرافت ها دارای موتورهای جداگانه ای می باشند که این موتورها دو وظیفه اصلی را بر دوش می کشند. یکی از موتورها وظیفه گرداندن پره هایی را بر عهده دارد که با دمیدن هوا رو به پایین، عمل تعلیق نسبی قایق را انجام داده و موتور یا موتورهای دیگر عمل راندن قایق را به سمت دلخواه برعهده دارند. البته همانطور که اشاره شد هاور کرافت هایی با یک یا چند موتور که پره یا پره ها را می گردانند نیز وجود دارد. در این مدل ها باد ایجاد شده توسط پره ها به وسیله یک کانال به کناره های قایق برای عمل تعلیق انتقال داده می شود.

تاریخچه
در سال 1716، Emanuel Swedenborg فیلسوف و دانشجوی الهیات از سوئد اقدام به ساخت یک مدل از فریم یک قایق وارونه همراه با تیوپ باد، یک کابین کنترل قایق در وسط آن و یک سطح نیم دایره به شکل پارو که عمل فشار هوا رو به پایین را بر عهده داشت اقدام کرد.
در اواسط 1870 میلادی مهندس انگلیسی Sir John  Issac Thornycroft اقدام به ساخت چندین دستگاه از چنین وسایلی نمود که بر پایه ایده استفاده از هوا در بین بدنه قایق و آب طراحی شده بودند. او این عمل را به منظور کاهش کشش بین قایق و آب انجام داد.
در اواسط دهه 30 قرن 19 میلادی یک مهندس شوروی الاصل به نام Vladimir LevKov تعداد 20 عدد قایق با تیوپ باد ( هاور کرافت کنونی ) را طراحی و تولید نمود. اولین مدل تستی از آنها با نام L-1 دارای ساختار بسیار ساده ای متشکل از دو Catamarans ( به قایق هایی که از دو تونل طولی در وسط بدنه و یک فریم در اطراف آن تشکیل شده گفته می شود) و دارای 3 موتور بود. دو موتور M-11 افقی در حفره ای قیف مانند نصب گردیده اند که دو حفره اصلی بدنه را به هم متصل می کنند. موتور سوم نیز که دوباره یک M-11 با سیستم خنک شونده ای که از هوا استفاده می کند است در قسمت عقب قایق برروی یک ستون و بوسیله چهار بست بر روی ستون نصب گردیده است. تراکم هوا در تیوپ بوسیله موتور افقی به دست می آید. در بین چندین تست موفق، یکی از قایق های تیوپ دار آقای LevKov به نام L-5 توانست به سرعت 70 گره دریایی (130 کیلومتر در ساعت) دست یابد.

هاور کرافت های شخصی و تبلیغاتی
کمپانی انگلیسی ساخت هواپیما به نام Saunders Roe که در صنعت هوانوردی تخصص دارد،  هاورکرافتی را به نام SR-N1 که چندین مرحله تست را از سال 1959 تا 1961 پشت سر گذاشت را تولید نمود. این مدل در همان سالها طول کانال انگلیس را با موفقیت پیمود.
SR-N1 بوسیله یک موتور پیستونی و بوسیله فشار هوا به جلو حرکت می کرد. این مدل در سال 1960 به نمایش عموم در آمده و نشان داد که توانایی حمل باری معادل 12 کشتی همراه با تمامی وسایلش را دارا می باشد و در عین حال با وجود چنین وزنی تنها مقدار کمی از ارتفاع آن کاسته می شود.
اولین هاورکرافت مسافر بری ای که رسما شروع به کار کرد Vickers VA-3 نام داشت و در تابستان سال 1962 مسافران را در طول ساحل شمالی Wales از Moreton و Merseyside به Rhyl واقع در Wales حمل می کرد. اولین هاورکرافت که با خود اتومبیل نیز حمل می کرد در سال 1968 به نمایش در آمد. کمپانی BHC (کمپانی هاورکرافت بریتانیا) این مدل را SR-N4 (از کلاس Mouthotten) نامیده و
با چهار پیشرانه Proteus متعلق به کمپانی Rolls-Royce که دارای توربین گاز بودند قدرت می گرفت. این هاورکرافت مزایای حمل اتومبیل و مسافر را دارا بود و محل خدمت آن نیز عرض کانال انگلیس می بود. اولین مدل این هاورکرافت (SR-N4) توانایی حمل 254 مسافر و 30 اتومبیل را همراه با سرعت 83 کره دریایی (96 مایل) را دارا بود. مدل دیگری از این هاورکرافت چند سال بعد به تولید رسید که توانایی حمل 418 مسافر و 60 اتومبیل را دارا بوده و SR-N4 MK III نام داشت.

نظر دادن یادتووووووووون نره یه وقت!!!

وزير دفاع و پشتيباني نيروهاي مسلح، با بيان اينكه موشك جديد سجيل با موشك شهاب 3 از جهات گوناگون متفاوت است، گفت:‌ برد موشك سجيل بيشتر از شهاب 3 است. 

به گزارش پايگاه اطلاع رساني دولت، سردار سرتيپ مصطفي محمد نجار در گفت‌وگو با فارس در تشريح جزئياتي از موشك سجيل كه اخيرا آزمايش شده است، گفت: اين موشك با سوخت جامد عمل مي‌كند و دو موتوره و دو مرحله‌اي است

وي موشك سجيل را موشكي با توانمندي‌هاي كاملا جديد عنوان كرد و با بيان اينكه «سجيل» نزديك به دو هزار كيلومتر برد دارد، افزود: موشك جديد سجيل با موشك شهاب 3 متفاوت است؛ شهاب 3 تك مرحله‌اي است اما سجيل در دو مرحله عمل مي‌كند، سوخت شهاب 3 مايع است اما موشك سجيل از سوخت جامد استفاده مي‌كند و برد سجيل بسيار بيشتر از شهاب 3 است.

وزير دفاع موشك شهاب 3 را نيز موشك دقيقي دانست كه به موقع و در جاي خود كار خاص خودش را انجام مي‌دهد، اما در عين حال تصريح كرد: يكي از قابليت‌هاي بسيار خوب موشك سجيل اين است كه بسيار سريع عملياتي مي‌شود و عمليات مورد نظر را انجام مي‌دهد

كارشناسان وزارت دفاع ايالات متحده، از عقب ماندن آمريكا در مسابقهء تسليحات ضدموشكي چين و روسيه اظهار نگراني كرده‏اند. اين نگراني نيز بي‏دليل نبوده است زيرا هنگامي كه تسليحات جديد ايالات متحده در دههء 1990 (نظير جنگندهء F/A-22) در حال تكامل و پيشرفت بودند، هم روسيه و هم چين در حال توليد و توسعهء‌ نسل جديدي از موشكهاي ضدهوايي بودند كه در غرب، هيچ هم‏آوردي براي آن وجود نداشت.
مطبوعات نظامي غرب، به تازگي گزارش‏هايي را منتشر كرده‏اند كه در آنها به خطر جدي توليد موشك بالستيك بين قاره‏اي روسيه موسوم به TOPOL-M اشاره شده است. پيش از اين، دو نوع از تسليحات هسته‏اي در كلاهك موشكهاي قاره‏پيما به كار گرفته مي‏شد. TOPOL-M از تمام انواع مشابه موجود در زرادخانهء ايالات متحده، پيچيده‏تر و پيشرفته‏‎تر است و بنابر گزارشاتي، داراي كلاهك 50 مگاتني مي‏باشد. اين موشك، قبل از اصابت به هدف و در طول مسير، وارد ارتفاعات بالاي جو زمين مي‏شود و از اين رو هدفگيري آن با تسليحات ضدموشكي، غيرممكن است.

TOPOL-M

موشک مرگبار S-300

روسيه، امروزه رقابت جديدي در توليد تسليحات آغاز كرده و در حال انتقال تكنولوژي آن به ديگر كشورهاست. از جملهء جديدترين اين تهديدات، انتقال تكنولوژي و تعدادي لانچر موشكهاي ضدهوايي بسيار پيشرفتهء S-300PMU به چين است. اين موشك در سازمان ناتو با كد رمزSA-10C Grumble  (سام10) شناخته مي‏شود.
گزارشات مسجل شدهء جاسوسان نظامي ايالات متحده حاكي از آن است كه چين، حداقل 12 سيستم لانچر از اين نوع موشكهاي مرگبار را در نزديكي سواحل تايوان نصب كرده است.
S-300PMU در واقع يكي از سريع‏ترين و مؤثرترين موشكهاي زمين به هواي (SAM) ساخت روسيه به شمار مي‏رود كه منحرف كردن يا از كار انداختنش توسط سيستم‏هاي اغتشاش‏گر، تقريبن غيرممكن است.
SAM مخفف surface-to-air missile
اكنون، ارتش چين، در سرتاسر سواحل منتهي به تايوان، پايگاههاي S-300 خود را مستقر و آمادهء شليك كرده است. تايوان، توانايي بسيار اندكي براي خنثاسازي اين موشكهاي سام در اختيار دارد و اين نيز به دليل در اختيار نداشتن موشكهاي ضدراداري نظير هارم (HARM) مي‏باشد
HARM مخفف High Speed Anti-Radiation Missiles
بدين طريق، در سال 2001، دولت تايوان براي  پرواز جنگنده‏هايش در نيمه‏اي از كشورش دچار مشكل شده و تعداد قابل توجهي از هواپيماهايش را در صورت استفادهء چيني‏ها از اين موشكهاي سام از دست مي‏داد، از اين رو تايوان تصميم گرفت از پرواز جنگنده‏هايش در آن قسمت، صرفنظر كند.

انتقال S-300 به ايران
بدترين موضوع براي پنتاگون، خبر انتقال بي سر و صداي موشكهاي S-300 از سوي روسيه به ايران بوده است.
جهت ايجاد يك دفاع هوايي هوشمند، مقامات روسي با همكاري ايران، دو سيستم S-300PMU را در حومهء تهران مستقر كرده‏اند و نظاميان ايراني هم اكنون در مسكو، مشغول گذراندن دورهء پيشرفته آموزشي اين موشكها مي‏باشند.
بر طبق نظر پنتاگون، فروش اين موشكهاي پيشرفتهء روسي به ايران، معادلات دفاعي منطقهء نفت‏خيز خليج‏فارس را برهم زده است، زيرا هيچ مشابهي براي موشكهاي S-300 در بين متحدين ايالات متحده در منطقه‏ نظير عربستان‏سعودي، كويت، امارات متحده عربي، ژاپن و تايوان موجود نمي‏باشد. ضمنن هيچ جنگنده‏‎اي در جهان وجود ندارد كه بتواند مجهز به سيستمي شود كه اين موشك جديد روسي را از كار بيندازد. بنابراين كاخ سفيد تا زمان پاك شدن ايران از انبار موشكهاي مختلف، (برخلاف دولت كلينتون) بودجهء نظامي خود را كاهش نخواهد داد.

موشك S-300PMU امروزه يكي از بهترين موشكهاي دفاع هوايي روسي به شمار مي‏رود كه مشابه موشك پاتريوت آمريكايي ارزيابي مي‎‏شود هرچند كه قابليتهاي و دقت عمل بسيار بهتري نسبت به آن (پاتريوت) دارد و مي‏تواند بر عليه همهء جنگنده‏هاي موجود ايالات متحده به كار گرفته شده و آنها را ساقط كند. رادار اين موشك، از فاصلهء 250 كيلومتري، جسم پرنده‏اي به ابعاد 25 سانتي‏مترمربع را به راحتي تشخيص مي‏دهد. مقامات عاليرتبهء پنتاگون بارها اذعان كرده‏اند كه آمريكا، امروزه، هيچ وسيله‏اي جهت از كار انداختن موشك مرگبار S-300 در اختيار ندارد.
تحليل‏گران ارشد دفاعي پنتاگون (جيمزتاون و ريچارد فيشر) در جلسهء مقامات عاليرتبهء دفاعي ايالات متحده (به تاريخ 1999) هراس خود را از در اختيار گرفته شدن اين موشكها توسط صربستان و استفادهء آنها بر عليه جنگنده‏هاي ناتو ابراز كرده‏اند:
* «اگر صربها S-300 در اختيارشان قرار گيرد، آنها ديوار دفاعي بسيار متفاوتي خواهند داشت.»
* «استفاده از S-300 بر روي خليج‏فارس، هزينهء نبرد را براي نيروي هوايي كشورهاي عربي، بسيار بالا خواهد برد و عمليات هوايي ايالات متحده را بسيار مشكل‏ساز خواهد كرد.»

واكنش مورد نياز آمريكا
در اين باره، تحليل‏گر ارشد نظامي پنتاگون – جك اسپنسر – مي‏گويد:
«ازدياد اين گونه سلاح‏‎هاي دفاع هوايي پيشرفته، يكي از دلائل توسعهء جنگنده‏هاي پنهان‏كار نظير F-22 مي‏باشد.»
وي اضافه‏ مي‏كند: «اين يكي از دلائلي است كه به ما مي‏گويد چرا به تعداد بيشتري B-2 و موشكهاي كروز بردبلند (جهت انهدام پدافندهاي دوربرد) نياز داريم، زيرا كه با وجود اينها، بمب‏افكن‏هاي قديمي B-52 و B-1 مي‏توانند به سمت اهدافي كه پدافند هوايي قوي دارند پرواز كنند، بدون آنكه مورد هدف واقع شوند.»

موشک R-77

موشك ضدهوايي S-300 فقط يكي از اقلام جديد تسليحاتي روسيه است كه به نمايش عموم درآمده و در معرض فروش گذاشته شده است. سلاح صادراتي ديگر، موشك R-77 ساخت ويمپل است (Vympel) كه در سازمان ناتو با كد رمز AA-12 Adder شناخته مي‏شود. R-77 يك موشك بسيار دقيق هوا به هواي دوربرد كه توسط اغلب جنگنده‏هاي روسي حمل مي‏‎شود.
R-77 براي انهدام اهداف هوايي در ماوراي ديد (BVR) طراحي شده است و گزارش شده است كه بسيار بهتر و دقيق تر از موشك آمريكايي AIM-120 موسوم به آمرام (AMRAAM) مي‏باشد.

AMRAAM

AMRAAM مخفف Advanced Medium Range Air-to-Air Missile
BVR مخففBeyond Vision Range

موشكهاي R-77 اخيرن به تعداد فراوان در اختيار نيروي هوايي جمهوري خلق چين (PLAAF) قرار گرفته‏اند.
PLAAF مخفف People's Liberation Army Air Force

تحليل‏گر ارشد نظامي – ريچارد فيشر – يادآوري مي‏كند: «فروش R-77 به چين، يك نگراني بزرگ است.» وي اضافه مي‏كند: «موشكهاي آمريكايي آمرام، تنها مي‏توانند برتري هوايي اندكي را فراهم آورند. اين راهي كه با فروش R-77 ها رفته شده است، تنها مي‏تواند با جايگزيني موشكهاي بهتري، باعث ايجاد برتري هوايي مناسب شود و اين موشكهاي جديد بايد به متحدين ما فروخته شوند. مشكل عمدهء ديگري كه گزارش شده است، همكاري روسيه با چين در طراحي و توسعهء نوع دوربردتري از موشكهاي R-77 با موتور رمجت (ramjet) است كه تحت لواي قراردادي كه پيشتر با روسيه بسته شده بود، انجام مي‏‎شود.»
فيشر همچنين مي‏گويد: «اين بسيار براي دولت كلينتون احمقانه بود، زيرا به جاي آنكه موشكهاي AIM-120 (آمرام) را به تايوان بفروشند، آنها را در انبار نگهداري مي‎كردند. ما نياز به ذخيرهء تعداد زيادي موشك AIM-120 (آمرام) در تايوان داريم تا در موقع لزوم و براي نجات تايوان، توسط ايالات متحده به كار گرفته شوند. با اين حال، هنگامي كه نيروهاي ايالات متحده براي كمك به تايوان (در جنگ آتي با چين) وارد عمل مي‏‎شوند، با تعداد انبوه و زيادي از موشكهاي دفاع هوايي جديد نظير S-300 و R-77 روبه‏رو خواهند شد.»

دست‏يابي چين به تعداد بيشتري از موشكهاي مرگبار كروز
همچنين چين به تعدادي موشك بسيار مهلك كروز روسي از نوع  3M-82 Moskit دست يافته است. اين موشك در سازمان ناتو با كد رمز SS-N-22 Sunburn شناخته مي‎شود.

موشک ضدکشتي 3m-82 Moskit

موشك كروز 9000 پاوندي Sunburn با سرعتي بيش از 1500 مايل بر ساعت پرواز مي‏كند و به كلاهك هسته‏اي با قدرت تخريبي 10 برابر بمب هيروشيما مجهز است.
چين اخيرن دو موشك Sunburn را به طرف تايوان نشانه رفته و شبح ترسناك سايهء يك جنگ هسته‏اي را بر اين جزيره افكنده است.
تحليل‏گر ارشد پنتاگون – جك اسپنسر – اعتقاد دارد: «گسترش اين تسليحات، بسيار خطرناك است. اين موشكها تنها به يك دليل ساخته مي‎شوند: هدفگيري ناوهاي جنگي ايالات متحده كه مجهز به سپر دفاع ضدموشكي هستند. به قدر کافي گفتيم. چيني ها آنچه را مي خواهند روزي بدست خواهند آورد. (تايوان) چرا؟ زيرا من فکر مي کنم ما بايد در مورد هدفگيري ناوگان آمريکا با آنها بحث کنيم نه جزيرهء تايوان.»
وي افزود: «خواه ناخواه ما اين سوال خوبي است که بايد از آن دفاع کنيم. (مذاکره با چين) به احتمال زياد ما دو راه بيشتر نداريم: مذاکره يا وارد شدن در جنگي که دفاع از آن بسيار سخت خواهد بود.»

Phalanx Gatling

ريچارد فيشر اعتقاد دارد: «تايوان قدرت دفاعي بسيار اندکي در برابر موشکهاي مافوق صوت ضدکشتي Sunburn دارد و با اصابت اولين موشک و سوراخ شدن بدنهء اولين کشتي تايواني، جرقهء جنگي بسيار بزرگ زده خواهد شد. مسلسلهاي موسوم به Phalanx Gatling (نصب شده بر روي کشتي هاي تايواني) قادر به مقابله با Sunburn نيستند. رادار سيستم موشکي موسوم به AEGIS مي تواند مانع Sunburn شود اما اين سيستم بسيار گران قيمت است و دولت از فروش آن به تايوان واهمه دارد. (به واسطهء فشار چين) در غياب سيستم حفاظتي AEGIS، ايالات متحده وضعيت خوبي به هيچ وجه ندارد؛ ولي اين را نيز بايد در نظر داشت که بيرون کشيدن موشکهاي ضدکشتي Sunburn، جرقهء يک نبرد بسيار عظيم را خواهد زد.

منبع:military.blogfa.com

ارتش هر کشور , همیشه جهت پیش بینی رفتارهای دشمن به هواپیماهای شناسایی بدون سرنشین با قدرت پایداری بالا و البته سرعت کم که توانایی دهها ساهت پرواز در نزدیکی منطقه تحت قلمروی دشمن را داشته باشند , نیازمند است , بناربراین تا به حال هواپیماهای بسیاری برای انجام این گونه ماموریت ها ساخته شده اند , علاوه بر آن آشکارترین سلاح نیروی هوایی هر ارتش هواپیماهای جنگنده یا بمب افکنی است که با سرعتی فراتر از سرعت صوت به پرواز در می آیند و به جنگ با هواپیماها و یا انهدام مواضع دشمن می پردازند.

در این جا یک سوال مطرح می شود.که آیا می توان دو خصوصیت هواپیماهای اشاره شده را با هم ترکیب نمود؟یعنی می توان هواپیماهای مخصوص شناسایی داشت که بتواند با سرعتی فراتر از سرعت صوت به پرواز در آید و بمب نیز حمل کند؟ولی مشکلی وجود دارد این است که هواپیماهای که در سرعت کمتر از سرعت صوت (Sub Sonic) پرواز می کنند , مسلما نمی توانند چند ماخ سرعت داشته باشند (Super Sonic) و بالعکس.

مهندسین و طراحان کمپانی ((نورث روپ گرومن)) در واقع با طراحی هواپیما بدون سرنشین مفهومی (Switchblade) به این نیاز , پاسخ گفته اند.این UAV (پهباد) پس از به پایان رسیدن مراحل ساخت در زمان تعیین شده (سال 2020) می توانند هماند یک هواپیما معمولی (Sub Sonic) در حالی که بال 200 فوتی (تقریبا 61 متر) آن عمود بر موتورهایش قرار گرفته اند , برای انجام ماموریت های شناسایی با سرعت های پایین به پرواز در آید.ولی درست در لحظه ای قبل از این که این هواپیما دیوار صوتی را بشکند , بال یک تکه ای آن , 60 درجه خواهد چرخید و از این رو سویی از دماغه (سوئیچ بلید) و سوی دیگر آن , انتهای آن را شکل خواهد داد.

این ترکیب خاص آیرودینامیکی موج های شکسته هوا را که در جلو یک هواپیما در سرعت سوپر سونیک بوجود می آید و باعث بوجود امدن نیروی درگ می شود , بخش می کند و آن ها را کمتر می سازد.

زمانی که (سوییچ بلید) به سرعت ساب سونیک (سرعت کمتر از صوت) برگردد , بال متحرک ان نیز به حالت اولیه و متداول هواپیماها باز خواهد گشت. یک (سوئیچ بلید) آزمایشی و کوچکتر از اندازه اصلی , با حمایت مالی آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفای ایالات متحده (DARPA) تا 4 سال آینده برای انجام آزمایش های مختلف ساخته شد. مدل کانسپت اولیه , دارای یک بال یک تکه خواهد بود.همچنین موتورهای آن در پوششی در قسمت زیر (سوئیچ بلید) همراه با بمب ها و سیستم های شناسایی و دیده بانی قرار می گیرند , مجموعه فوق این امکان را به بال هواپیما می دهد تا در حالی که موتور همچنان در مسیر حرکت UAV قرار گرفته , چرخش خود را انجام دهد.

البته این هواپیما و در واقع کمپانی سازنده آن (نورث روپ گرومن) را نمی توان نخستین طراحان و در واقع صاحب این نوآوری به حساب آورد , چرا که سازنده فضاپیمای معروف (Space Shipone) یعنی (برت روتان) در سال 1979 با همکاری ناسا یک هواپیما با بال متحرک طراحی کرده بود ولی بال های شیب دار آن هواپیما , پردازش را با مشکل رو به رو ساخت و وقتی خلبان دماغه هواپیما را به سمت بالا کشید , هواپیما به سمتی مایل می شد و می چرخید. هوش مصنوعی UAV ها می تواند به آنها در به انجام رساندن سخت ترین و پرخطرترین ماموریت ها و انجام پروازهای پویا یاری رساند و مسلما یک خلبان کامپیوتری , نیازمند غذا , استراحت و ... نخواهد بود , ینابراین می توان حتی در ماموریت هایی که بیش از 15 ساعت به طول می انجامد و انجام آن ها توسط انسان مشکلات فراوانی را خواهد داشت , به کار گرفت.

اگر همه چیز خوب پیش رود , طبق گفته ی (دارپا) , یک نمونه ی با طول بال 40 فوت (تقریبا 12 متر) تا سال 2010 میلادی آماده ی نمایش و انجام آزمایش های مختلف خواهد بود و (سوئیچ بلید) اصلی و در اندازه کامل , قرار است تا با ورود خود به آسمان در سال 2020 , همه را شگفت زده کند.

منبع:military.blogfa.com